Ik sta nét rechtop in bad, echt waar. Poedelnaakt uiteraard, maar probeert u zich dát vooral niet voor te stellen. Het badwater druipt nog van mijn lijf, een weg naar beneden zoekend terug die kuip in, hier en daar een losse borsthaar -ja, ja, ik wéét wat u zich afvraagt en inderdaad, die zijn óók grijs- meesleurend.

Ik voel dat een van die borstharen ergens tussen mijn balzak en billen blijft steken en begint te kriebelen. De rotzak. Ik háát borsthaar, vooral grijze. Die zijn een stuk stugger dan die donkerblonde uit vervlogen tijden, weet u.

Deur van de badkamer vliegt open, schatteke stormt binnen. ‘Iets aan de hand hier?’ vraagt ze direct.

naakte verschijning

Nope. Ze kijkt niet naar mijn -voor mijn leeftijd toch- smakelijke lichaam. Ik sta daar gewoon, puur natuur en heerlijk fris ruikend. Maar ze priemt recht in mijn ogen en keurt de rest geen blik waardig. ‘Ehhh, niet dat ik weet, hoe dat zo?’ antwoord ik achterdochtig. Als mijn naakte verschijning er niet meer toe doet is er iets serieus aan de hand, kan niet anders.

‘Het lekt beneden’ knalt ze eruit. ‘Oei, foute boel’ denk ik een milliseconde om direct daarna van mening te veranderen en te veronderstellen dat mijn persoontje in zijn blootje véél interessanter is om naar te kijken dan badwater dat een verdieping lager langs de muren druipt -voor háár dan toch. Niet dus. De waarheid is hard, bikkelhard.

Maar onder die living ligt dat keldertje, vol kostelijke wijn.

Afvoer van de badkuip blijkt door-en-door rot. Zelfs een sifon van koper overleeft de mensheid niet. Watte? ‘Koper’? Jawel koper, oud huisje hier, geeft altijd verrassingen. De houten vloer houdt ook al geen water tegen en dus loopt het water spontaan naar moeder aarde terwijl ik daarboven in mijn nog altijd naakte snikkeltje hopeloos tracht de boel te deppen om de schade beneden te beperken. Dat dat water de muur van de living besprenkelt en uitdagend langs een brise sijpelt vind ik niet eens zo erg. Maar onder die living ligt dat keldertje, vol kostelijke wijn. Mijn adem stokt bij de gedachte dat mijne Cristal en Carbonnieux naar Yves Rocher gaan geuren. Nee, nee, nee…!!!

Tot zover de fun. Misschien heeft u een beetje gelachen met bovenstaande. Ik geef toe, ik volledig in mijn nakie… Da’s inderdaad een lachertje.

druiperdichter en pannenlapper

Ik ben geen doe-het-zelver zoals u misschien al weet. Dus doe ik een beroep op een loodgieter. Ik vind ene met een Vlaamse naam en een verdacht Hollands accent. Hij kan dat regelen -zegt ‘ie- en de afspraak staat. Hij komt wel niet zelf, maar stuurt twee etnische minderheden op mij af: één loodgieter -denk ik- en één dakdekker. Jawel beste, u leest dit goed, een pannenlapper moet het handje van de druiperdichter vasthouden om een afvoertje te herstellen. Tis wel een topteam zo blijkt, want de klus wordt snel én degelijk geklaard. Beide mannen zijn vriendelijk en spreken beter -lees: vloeiend- Vlaams dan hun opdrachtgever en factuurterrorist kan schrijven, zoals nog geen dag later zal blijken.

Zeventienuurentweenenveertigminuten later volgt de rekening in mijn inbox. Ik citeer -letterlijk- uit de begeleidende e-mail: ‘Bij deze ontvangt u het factuur in bijlagen, deze is steeds direct contant te vereffenen via overschrijving wij houden ook steeds rekening met hoe vlotter de betaling binnenkomende is, hoe sneller wij service geven in de verdere toekomst.’ Met andere woorden: ‘Hey, gelieve dit als de sodemieter effe over te maken’.

Deze afgezogen import pijpentrekker doet mijn nekharen -jawel, die zijn óók grijs- direct rechtop staan met zijn ronduit agressieve verzoek tot betaling. Hij begint al te blèten nog voor ik überhaupt mijn bank-app heb kunnen opstarten, immers ik krijg z’n mail pas net binnen. Bij voorbaat al mekkeren over wat er gebeurt als ik niet direct betaal. Hou ik niet van, moettie niet doen, ik ben namelijk van ergens net iets meer dan halverwege de vorige eeuw, een tijd waarin respect nog heel gewoontjes was en een betalingstermijn heel gebruikelijk werd geacht. Mijn jaren-zestig-kop op een dergelijke manier benaderen is gelijk aan met honderdtwintig door rood rijden terwijl-nou-net-Theo-Francktator-oversteekt. Ik geef toe, da’s een Goddelijk idee, maar niet slim. Al zullen ‘mijn’ loodgieter en dakdekker van zonet dat niet zo erg vinden.

slonzig washandje

Natuurlijk. Ik was enkele dagen zwaar hulpbehoevend en moest mij met een slonzig washandje aan de pompbak wassen. Maar dat betekent niet dat het repareren van dat pijpje een heldendaad is. Dus rustig aan, hè knul! Ik ga u betalen. Nadat ik een doesjke gepakt heb. En zeker weet dat mijn wijnkelderke niet onder water staat.

U kent er trouwens ook zo een, ik zeg het u.

Herkenbaar? Ja, hè?

‘Indien u nalaat om deze factuur met een bedrag van -ik noem maar wat- 187,58 EUR binnen de gestelde termijn te vereffenen zal dit automatisch resulteren in een aanmaning met bijkomende administratiekosten ten bedrage van 7,50 EUR.’.

Herkenbaar? Ja, hè? Deze leverancier van water is al net zo bang dat u -of ik- niet op tijd betaal dat ze al met aanmaningen begint te smijten nog voordat u -of ik- ook maar één druppel uit de kraan lurkt. Voor mij is het een sport geworden om op het randje van die ZevenEuroVijftig te balanceren, écht waar! Doe maar mee, wedden dat ik win?

Ahja, ik heb nog een borsthaar te koop. U krijgt er een tweedehands washandje bij cadeau. Laat maar weten als u interesse heeft. Ik zal u niet aanmanen tot betalen.

End