Trouwen is leuk. Scheiden niet. En, dombo die ik ben, ik trap er twee keer in. Niets ten nadele van mijn ex en bijna-ex. Ik heb het goed gehad bij ze. Maar things didn’t work out after all. Afblazen dus die handel voordat het écht een kwelling wordt.

Ik krijg er ervaring in. In al dat gesodemieter dat kennelijk nodig is om van uw trouwboekje af te geraken. Het domweg in de open haart flikkeren is voor moedertje overheid geen optie. Neeje, scheiden is big business, dus mag – lees: ‘moet’- Jan en alleman er een knaak of wat aan verdienen. De één zijn dood is de ander zijn brood. Oud gezegde dat in onze huidige pakken-wat-je-pakken-kan maatschappij toch heel dicht bij de realiteit ligt.

Als u Nederlander bent en in Nederland getrouwd bent kunt in Nederland scheiden. Maar u kunt ook in België scheiden. Volgens de Belgische wetten dan natuurlijk. En dat is precies wat ik nu aan het doen ben.

Voordat een rechter in België zich überhaupt gaat buigen over uw aanvraag om uw gelukkige huwelijk te ontbinden moeten er -onder andere- de nodige attesten en documentjes verzameld worden. Haal dus onmiddellijk uw trouwboekske uit dat knetterende vuurtje in uw open haart voordat het verpulverd is tot zwart stof. Geen scheiden zonder bewijzen dat u getrouwd bent, hè? De boel flessen hebben ze hier niet graag, daarmee vertel ik u niets nieuws.

Gelukkig ben ik in een hypermoderne stad geboren én getrouwd. Het stadhuis heeft het bombardement van de Moffen zonder een schrammeke op te lopen overleefd en anno tweeduizendendertien is de burgerhut van Rotterdam van alle moderne technieken voorzien. Online documentjes aanvragen is piece of cake. Zelfs vanuit het buitenland. Scheelt mooi een rit naar de Randstad en terug.

“Leges €12,10 voldaan”. Há!!! Bye Rottjeknor, ik héb al betaald, zonder ook maar één cent over te maken. Idioten.

Nodig voor echtscheiding: kopie geboorteakte -dat ik nog altijd in levenden lijve op deze aardkloot rondloop is natuurlijk geen bewijs dat ik geboren ben- en een kopie trouwakte. Mep dat trouwboekkie maar weer terug in de open haart, niemand die er hier nog om zal vragen. Kosten per documentje: twaalfEurietienEuriecent, exclusief portokosten. Na een dag of drie lagen ze in de bus. Snelle Harries die Rotterdammers. De twee kopietjes én een begeleidend briefje dat meldt dat de factuur wordt nagezonden. Fout Snelle Harries. Héél fout. Op beide kopietjes staat -naast een indrukwekkende stadsstempel en een handtekening van een hopelijk bevoegde ambtenaar- nóg een stempel: “Leges €12,10 voldaan”. Há!!! Bye Rottjeknor, ik héb al betaald, zonder ook maar één cent over te maken. Idioten.

Eens kijken. Nog meer? Natuurlijk. Een ‘Bewijs van Nationaliteit’. “Da’s kaasie” denk ik. Ik heb een juweel van een biometrisch paspoort van het Alex-Maxima-met-gewoon-Trix-die-de-touwtjes-in-handen-heeft Rijk der Nederlanden. Compleet met schone foto, ultra-dun chippie, geïntegreerde gelaatsscan en een zooitje stempelkes uit een paar wazige landen buiten Europa. Afgegeven door de enige echte Nederlandse consul van Antwerpen. Ah nee, nog zonder vettige vingerafdruk. Daar was Den Haag vier jaar geleden nog over aan het ruziën. Preivaasie isjuus enzo. Idioten.

Goed, ik denk dus “no problem” dat ‘Bewijs van Nationaliteit’. Hoef ik niks voor te doen. Mooier bewijs dat ik een Hollander ben is er niet, het staat immers met grote letters in mijn duurbetaalde paspoort. Fout Pimmetjeu. Héél fout. De Belgische rechter in Tongeren die ooit de scheiding zal uitspreken accepteert geen paspoort van een Nederlander. Omdat de viezerik onder één hoedje speelt met de Nederlandse consul in Antwerpen. De leges worden natuurlijk sam-sam verdeeld. Onder het genot van een exclusief zes gangen dineeke in het Hof van Cleve. Volledig belastingaftrekbaar, zowel in Nederland als België. Idioten.

Ik en bijna-ex dienen zich derhalve te vervoegen op het Nederlands Consulaat in Antwerpen. Op afspraak. Zij om tien uur, ik om kwart na tien. Mét paspoort, want ja, om een ‘Bewijs van Nationaliteit’ te kunnen verkrijgen moet u kunnen bewijzen dat u Nederlander bent. Logica op zijn best. U snapt dat best. Ik niet.

“[NAAM] en [NAAM-bijna-ex] melden aan balie drie alstublieft”. Amai, dat gaat rap en we mogen zowaar samen naar dat loket. Dat was vier jaar geleden wel effe anders. Toen kostte het bijna een hele dag om het boekske met rode kaft te verkrijgen. Snelle Harries daar nu in Antwerpen.

Bij balie drie treffen we een vriendelijke man van -pak hem eens lekker beet- een jaar of dertig – vijfendertig met kortgeknipt (ge)blond(eerd) haar en een jeans die zó strak om z’n beentjes zit dat zijn strottenhoofd nét iets teveel naar buiten uitsteekt. Hij bekijkt nauwkeurig mijn charmante fotooke in mijn paspoort. Vindt het duidelijk spannend, want vervolgens kijk ‘ie mij met -ik zeg het u!- zaadvragende ogen aan en piept “Oh jé, u ziet er tegenwoordig een heeeeel stuk beter uit”. Bijna-ex schiet in de lach, voelt de bui al hangen. “Niet zo hè, tuut-tuut-tuut, wat heb ik nu weer aan m’n fiets hangen” schiet er door mijn hoofd. Heb me regelmatig wat nieuwe broeken moeten aanschaffen de afgelopen vier jaar, maar als ik dit had geweten was ik lekker aan de Big-Mac-met-Large-Coke gebleven. “Dank u” mompel ik. Hij bedoelt het niet verkeerd veronderstel ik.

Terwijl hij onze documentjes aanmaakt vertelt Blondie dat de kans groot is dat het Nederlands consulaat in Antwerpen in de nabije toekomst wordt gesloten. Het enige winstgevende Nederlandse consulaat ter wereld -er wonen écht teveel Hollanders in België, kan haast niet anders, zal ik er anders een paar terugjagen?- staat op de nominatie om opgeheven te worden. Besparingen is de officiële lezing. Gaat dat door, dan komt Blondie op straat te staan. En is het uit met de pret voor het rechtertje in Tongeren. Rutteke, Rutteke, Rutteke… Ge snapt het écht niet, hè? Timmermanske ook niet, hè? En Plasterrekkie al helemáál niet… Idioten.

Zestig Eurookes voor twee A-viertjes, dertig het stuk. Hatsjiekiedeej, weer en glas wijn voor de consul en zijn rechtervrind in Tongeren. Tel daarbij op de naft voor een ritje naar Antwerpen vise-versa, parkeergeld en een uurtje of vijf vrije tijd en uw dag is weer volledig om zeep. U krijgt er wel een envelopje bij. Waarvan de voorkant door middel van een paar vette strepen van een stylo onbruikbaar wordt gemaakt. Idioten.

Blondie huppelt met onze verst afgedrukte documenten in zijn hand weg achter het glazen gordijn van balie drie. Om binnen no-time weer terug te keren. “Ehhh, de consul is in bespreking, heeft u nog even tijd?” “Hoezo?” vraag ik buitengewoon argwanend. “Hij moet uw documenten persoonlijk ondertekenen, anders zijn ze niet rechtsgeldig Pim. Hij is zo klaar, het duurt maar eventjes.”

Pim zegt ‘ie tegen mij. Pim! Oh my, Blondie wil me vasthouden op het consulaat, ik weet het zeker! Ik raak in paniek, begin te zweten en te hyperventileren. Ik zie hem me toelachen alsof ‘ie dwars door het glas wil kruipen en me bij de heupen wil pakken. Hellup! Mijn bijna-ex loopt terug naar de wachtruimte. “Sop het jezelf maar op” denkt ze. Ik hol haar achterna, Blondie met zijn doordringende blik, zijn angstaanjagende lachje en zijn foute gedachten achterlatend. “Bijna-ex vrouwen zijn zo slecht nog niet” bedenkt ik me als ik me naast haar op de bank stort. Gelukkig wordt ik een tiental minuten later ontzet door de Amsterdams kraaiende dame van balie één. Ik graai de nationaliteitsbewijzen uit de schuif onder de glazen wand zonder te kijken of ze kloppen en sprint het consulaat uit. Weg van Blondie. Oef, met de schrik vrij!

Zijn alle papierekes in orde en op de rechtbank beland, dan mag u twee keer op de koffie komen. Kosten: zestig Euro. De eerste keer zal edelachtbare u vragen of “u beiden het zeker weet”. Een bezinningsperiode van drie maanden volgt. Een Belgische rechter gaat niet over één nacht ijs en wil dat u er honderd procent zeker van ben dat u uw vrouw of man spuugzat bent. Op het tweede samenzijn wordt er gevraagd of “we het nog steeds zeker weten”. “Ja-haa” hoor ik mezelf zuchten. Pas dan gaat de gerechtelijke molen serieus draaien. Voor een maand of drie. Molentjes hebben veel tijd nodig om tot een uitspraak te komen. Koppels uit de echt ontheffen is zwaar werk mijn gedacht. Vooral voor een rechtbank. Ik wil geen koffie tijdens mijn gezellig samenzijn met het Belgisch gerecht. Ik wil Duvel en niets anders. Zal daartoe een schriftelijk verzoek indienden, een documentje extra zal geen pijn doen. Uiteraard gelegaliseerd door het Nederlands consulaat in Antwerpen. Krijg geen van beiden, zoveel is al zeker. “Weet-u-het-zeker…?” Idioten.

Behalve het manneke aan balie drie. Blondie is aardig. Dat is geen idioot. Die probeert de mensen op een fatsoenlijke manier te helpen, zo goed en kwaad als het kan. Tegen beter weten in. Ik hoop dat ‘ie zijn job kan behouden. En nee, ik moet niets van mannen hebben. Wat dat betreft piest Blondie toch écht naast de pot.

Trouwen is leuk. Scheiden niet. Kom in de gemeente Riemst wonen -of één van de dorpjes rondom- alvorens u gaat scheiden. Uw ‘Getuigschrift van Woonst’ -óók vereist bij echtscheiding- is dan in elk geval volledig gratis. Okay, u moet even op uw tanden bijten als u aan de balie van het stadhuis(je) van Riemst geholpen wordt door een medewerkster die niet met één maar met tien benen tegelijk verkeerd uit haar nest is gestapt en u krijgt er ook geen envelop bij, maar het kost niet één enkele Franc.

Goed hè? België is supertof. Halleluja!

End

[Originele post: 8 augustus 2013]