Ah!
U bent geknipt vandaag?

En?
Spontaan weer gelukkig?

Ja?
Bravo, u mag trots zijn op uzelf.
U heeft zich vandaag weer Goddelijk laten kennen.
En da’s niet de eerste keer sinds maart vorig jaar.

Ja, ja, ik weet het wel.
Stapje(s) terug doen doet pijn.
Zelfs als u daar uiteindelijk weer beter van wordt.
Uiteindelijk is immers overmorgen.
En overmorgen is nog ver weg.
Héél ver weg.

Want uw haartjes zijn te lang.

Drama!

Dus u doet direct van zodra het mag.
Want u bent ongelukkig.
Elf maanden Covid hebben u in uw kruisje getast.
U heeft zelfs zelfmoordneigingen, heus waar.

Want uw haartjes zijn te lang.
Drama!

Uw haartjes hangen voor uw ogen en belemmeren u uw nuchtere (?) kijk op de buitenwereld.
Drama!

Nee, wacht…
Uw ellende gaat nog véél verder.

Er zijn zelfs haartjes die als traangas uw oogjes teisteren vanaf het moment dat u wakker wordt.
Drama én tranen tegelijk!
De ganse dag lang.
Drama, drama, drama!

Ondertussen doen uw bakkebaarden uw doorgaans riant opvallende oorflappen ook nog eens compleet verdwijnen!

Ho…
Stop.
Nu, eerlijk?
Geef toe, uw flappen…
Nu, ja…
Da’s wel géén drama, okay?

Omdat ik best gelukkig ben.

En die van mij ook.

Ah, wacht.
Op de achtergrond…
In het geniep.
Duwt L’Oréal Paris uw echte aard wél terug tot in uw uiterst gespleten puntjes.
Jawel.
Da’s wél drama!

Okay, tis waar.
Ik ben blij dat u weer happy bent.
Ik méén dat, hè?

Maar ikzelf wacht toch nog effe met naar de kapper gaan.
Gewoon.
Omdat ik best gelukkig ben.
En die van mij ook.
Met mijn ongeknipte kop.
Welke binnenkort dus een collectors item is.
Covid is nog niet gedaan, hè?

Of denkt u -geknipt en wel- na vandaag van wel?
Ja, ja, uw koppie is weer als vanouds.
En nee, nee, daar is niks bijzonders meer aan.
De uwe is sinds vandaag weer perfect geknipt, geverfd, geföhnd, enzoverder, enzoverder.
Alsof het februari -misschien begin maart- TwintigTwintig is.
En alsof er daarna nooit meer iets gebeurd is.

Tsja..