Okay…

Mijn lieftallige medeburgers hebben de afgelopen dagen als krankzinnigen alle pasta, rijst, suiker, eitjes, bloem en gepelde tomaten pal voor mijn neus weggekaapt.
Ik heb het -met meesmuilende blik, da’s eerlijk toegegeven- laten gebeuren.

Ik mag ook hopen dat ik op korte termijn niet moet kakken.
Want dan zal ik moeten afvegen met de voorpagina van De Standaard.
Ik heb daar een abo op, wat een geluk.
Pleepapier is spontaan goud geworden op eBay en Marktplaats, ik kan dat écht niet betalen.

Er is iets overgewaaid uit SjieNaa, u bent ongetwijfeld op de hoogte.
De Wetstraat spreekt, ze bestaat nog.
Alles dat naar horeca riekt moet dicht.

Wel, dát heb ik de voorbije dagen geweten als sommelier van een horecagroothandel in het Vlaamse.
Ik heb -écht waar- nog nooit zoveel melk verkocht.

afhaal

Wacht.
We zijn toch in België, of wat?
Precies.
Het eerste ‘afhaalcafé’ stond ruim voor de landelijke sluiting in zou gaan voor mijn neus.
En niet om melk te kopen.
Nog geen minuut later gevolgd door een spontaan ontstaan ‘afhaalrestaurant’ met een veertigtal tafels x vier stoelen die effe op non-actief moeten.

Onze horeca.
Ze moet toe maar blijft tóch open.
Waanzinnig, hè?

Bij mijn frituur. Bij mijn broodjeszaak.

Laat die medeburgers in de komende weken vooral veel gehamsterde pasta met suiker vreten.
Smakelijk!

Ík ga iets lekkers afhalen.
Elke dag.
Tot 3 april.
Of zoveel langer als nodig.

Bij mijn frituur.
Bij mijn broodjeszaak.
Bij mijn restaurant dat nu even een afhaalrestaurant is.
Bij…

#jesuishoreca
#jesuishorecavanzon

End