Ik lees dS. De Standaard. Nu ja, ‘lees’ is een groot woord. Wie heeft er tegenwoordig nog tijd om een gazet volledig uit te pluizen? Ik niet in elk geval. Toch ben ik nieuwsgeil en wil ik graag weten wat er in uw koddige landje gebeurt.

Ah! Nú heb ik uw aandacht, niet? U voelt zich onmiddellijk in uw kruiske getast als ik het over ‘uw koddige landje’ heb. Waar hé? Dat dacht de voormalige patron van dS een paar jaar terug ook. Dus trok ‘ie vol hoop op een serieuzer bestaantje noordwaarts en werd ‘ie chefke van het EnErSee, de Hollandse equivalent van dS. Inmiddels weet ‘ie allang dat Nederland net zo schalks is als zijn geboorteland en dat zijn overloperij wat dat betreft niets nuttigs heeft opgeleverd. Hij had beter eerst mij even geraadpleegd, was ‘ie mooi hier gebleven, ik doe dat tenslotte ook. Gerustgesteld nu?

Ik lees dS. Nu ja, ik wil die lezen. Ik weet alleen niet wanneer. Ik moet dus iets verzinnen om in een zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk nieuws te kunnen absorberen. Tijd is geld en ik heb geen van beide. Of toch niet genoeg.

Oude stempel

Eigenlijk ben ik van de oude stempel. Ik hou van een ouderwetse, tijdrovende papieren krant. Een krant moet knisperen en kraken tussen mijn vingers. Een krant moet irritant zijn als je haar in je handen houdt omdat zij als je over de helft bent spontaan uit elkaar pleurt daar een nietje om dat tabloidje bij elkaar te houden de abo-prijs per direct met vijftig procent zou verhogen. Een krant moet mijn net gewassen tentakels omzetten in vette, naar pure chemie stinkende pikzwarte stompjes zodat al dat dagelijkse onheil onder mijn nagels kan wegkruipen.

Dat ik daarna anderhalf uur in een bad met zoutzuur moet gaan liggen om er de volgende morgen weer fatsoenlijk uit te zien -ja, ik moet óók gewoon werken- heb ik er graag voor over. De ultieme gazetbeleving, vroeger dagelijkste kost, tegenwoordig een zeldzaamheid.

Toch ben ik ook van de nieuwe stempel. Ik moet wel. Door dat tijdgebrek of doordat een paar twintigers in mijn directe omgeving vinden dat ik heden ten dage moet s(ch)nap(s)sjatten, dat is véél beter dan de intelligente jongen boven een krant uithangen. Het komt er dus op neer dat ik gewoon te beroerd ben om de brievenbus leeg te halen -met alle respect voor de facteur die elke ochtend exact om half vijf dat portie ellende door de gleuf laat glijden. Die bus staat immers aan de straat, een dertigtal meter buiten de voordeur.

Ik weet niet of u zo’n idioot bent die zo vroeg slechts gehuld in een kamerjas met daaronder alleen een Dim of Diesel of Calvin Klein mintien in stapt om een paar vingersvervuilende pagina’s misère uit uw brievenbus te graaien, maar ik ben dat in elk geval niet. U wel? Respect! BiePost dankt u. Als u tegelijk mijn exemplaar ook even op de keukentafel legt dank ik u ook.

En okee, okee, ik geef eerlijk toe, soms KopHop ik ook het EnErSee.

Ideaal, zo’n smartfoon met een paar gazettenappies geïnstalleerd. Laat de échte gazet nog maar even afzien in die kille brievenbus. Met dat handzame formaat in mijn dan nog propere klauwtjes hop ik ogenblikkelijk na het opstaan zó van de ene kop naar de andere. KopHoppen noem ik dat. De nieuwe -en snelle- manier van nieuws vergaren. Ongetwijfeld zijn er onder u die doen aan CityHoppen. Of JobHoppen. Of MinnaarOfMinnaresHoppen. Moet u blijven doen. Ik KopHop. Ik hop van de ene dS kop naar de andere dM kop en terug, ik hop ook vaak nog even een kop van dT, GvA of hBvL mee. En okee, okee, ik geef eerlijk toe, soms KopHop ik ook het EnErSee, ik ben en blijf een KopHoppendeKaasKop, ook na achttien jaar België.

Dankzij mijn nieuwe vinding weet ik slechts in enkele luttele minuten wat dat van de straat geplukte clubje ratten in de Wetstraat aan het uitspoken is, wie de volgende Kevin Spacey wordt, welk biologisch Belgisch wit-blauw er al in april achttienhonderdzevenenveertig geslacht en ingevroren is én dat Klompenland nog altijd net zo schelms is als België, al vinden ze zelf van niet. Ik weet dat allemaal, zonder ook maar één artikel volledig te lezen. Elke ochtend KopHop ik me in een paar tellen up-to-date, om u overdag vooral de indruk te geven dat ik werkelijk van álle actualiteit op de hoogte ben.

Een opwindend échte gazettengevoel

Mijn papieren gazet wordt pas tegen de avond uit zijn benarde positie in de brievenbus ontzet. Dankzij mijn KopHoppen in de vroege uurtjes van de dag heb ik tijd gecreëerd om ’s avonds een blik te werpen op stukken tekst die ik uren eerder al had willen lezen. Pure win-win, want ik kan nog altijd een uurtje het opwindende-échte-gazettengevoel ervaren én ik hou ook nog tijd over om in dat bad te springen, een glas wijn te drinken en even TeeVee te kijken. Ik kijk wel niet naar het journaal uiteraard, die rakkers kunnen mij écht geen nieuws meer brengen. Immers, ik KopHop.

Watte? U bent dit stukje nog altijd aan het lezen? Grappig. U bent duidelijk nog niet klaar voor KopHoppen. Maar dat komt wel. U gaat er ook aan geloven, ik zeg het u. Wie wil er nu nog vieze vingers?

End