Het is een -min of meer- heugelijke dag geworden vandaag.
Blockie is terug op Asiel en Migratie.

Exact een week geleden.
Ik ben een weekend in Brussel.
Bruxelles pour mes amis francophones.
Ik ga wél gewoon verder in het Nederlands, mon Français, euhhh, c’est terrible.
Surtout quand je dois écrire.

Ik ben in Brussel.
Niet ongewoon, ben daar wel vaker.
Als migrant.
Mijn roots liggen immers aan de voet van een Dam in de Rotte.
Ik heb wél een verblijfsvergunning, tis maar dat u het weet.
Al sinds het millennium, tis maar dat u het weet.

tamino

Ik ben in Brussel voor een concertje in de AB -Ansjienne Belsjiek voor mijn Nederlandstalige vrinden, Ancienne Belgique pour mes amis de -voilà- Belgique.
Een puik concertzaaltje in het hart van een bruisende stad.
Klein maar fijn, perfect voor het betere muziekwerk.

DrieKeerOpRijAnsjienneBelsjieke. Dan ben je geen kleine jongen meer.

Het is een concertje van een Belg deze keer.
Met Egyptische roots.
Zijn pappie is immers migrant, net als ik.

Tamino doet de AB fantastisch.
DrieKeerOpRijAnsjienneBelsjieke.
Dan ben je geen kleine jongen meer.
Volgend jaar staat die rakker zo maar eventjes in Boedapest op een podium.
Jawel, Tamino op Sziget.
Viktor Orbán, dit manneke maakt puike muziek, kom maar met me mee als je het lef hebt!

De AB, dat is ’s avonds.
Een uurtje of wat eerder, in de grijze en regenachtige namiddag, wil ik effe iets checken.
Ben niet voor niets wat vroeger naar Brussel afgezakt.

De Lijn ‘vlucht’ een paar dagen eerder noodgedwongen en uit pure vertwijfeling van een vaste standplaats aan Brussel Noord naar een landingsplaats op een doorgaande weg een paar honderd meter verderop.
Flixbus ook.

Migranten maken het werk van De Lijn en Flixbus onmogelijk.
Naar het schijnt.
Al die migrantengezinnetjes zijn criminelen.
Naar het schijnt.
Doen foute dingen.
Naar het schijnt.
Een problematiek die al langer sleept.
Naar het schijnt.

Het maakt me nieuwsgierig, dus ik ga kijken.
Gare du Nord maakt een verwaarloosde indruk, da’s waar.
Buiten dan toch, buurt incluis, maar binnen ziet het er allemaal niet zo slecht uit.
Goed verlicht en proper.
Ik krijg zelfs zin in een burger van Quick.
Ik doe dat niet, mijn maagje heeft het wat lastig met fastfood van tegenwoordig.
Zit ongetwijfeld nét iets te veel rotzooi in.
Dus sorry Quick, ik loop u voorbij, terug naar buiten.

perron nul

Daar word ik even terug gekatapulteerd naar mijn jonge jaren.
Ik herken Perron Nul op Rotterdam CS, jaren tachtig van de vorige eeuw.
Perron Nul.
Grauw, smoezelig, vieze, bedelende mensen met een luchtje.
Donkere hoekjes waar gepist, gedeald en gespoten wordt.
Vlekkerige, stinkende slaapzakken, rotte tanden en smerige nagels.

Klein verschil met toen.
Ik zie op het Brusselse Noordstation vooral wanhoop.
Pure uitzichtloosheid.
De mensen die ik daar zie bivakkeren zijn niet vies.
Ik zie pappies, mammies en kids.
Dealen niet, spuiten niet.
Vallen ook De Lijn en Flixbus niet lastig, maak je mij niet wijs.
Die mensen zijn op zoek naar een beter leven.
Radeloos zijn ze, dat wel.

Want er is beslist dat er maar vijftig asielaanvragen per dag mogen plaatsvinden.
En de meeste aanvragers zijn toevallig nummer éénenvijftig.
En de dag erna nog eens.
Dag daarna nog eens.
Dag daarna nog eens.
Dag daarna nog eens.
Dag daarna nog eens.

Kom morgen maar terug. Kom morgen maar terug.

Vervelend hè, elke keer datzelfde regeltje.
Dat vindt die migrant ook.
Nummer éénenvijftig wordt elke dag gesommeerd te gaan wegens ‘te laat’.
Nummer tweeënvijftig ook.
Die feitelijk gewoon ook nummer éénenvijftig is.
Na nummer vijftig houdt het immers op.

Dag na dag horen velen hetzelfde regeltje.
Kom morgen maar terug.
Kom morgen maar terug.
Kom morgen maar terug.
Kom morgen maar terug.

staatssecretaris

Na nummer vijftig gaat het loket dicht.
Ideetje van Francken, Theo.
Staatssecretaris.
Vraag me niet hoe dat mogelijk is.
Dat zo’n man staatssecretaris is.
Maar het is zo, ik kan er niets aan doen.

Francken zegt: vijftig per dag is genoeg.
Rolgordijntje naar benee en klaar!
Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen.

Nummer éénenvijftig begrijpt niet dat ‘ie gewoon een grens mag passeren -die van Royaume de Belgique in dit geval- en vervolgens wordt uitgekotst omdat ‘ie een beter leven wil.
Voor hemzelf, waar, maar ook voor zijn vrouw en kinderen.

Want er zijn écht mensen die het niet zo erg vinden dat er complete gezinnen in de buitenlucht moeten bivakkeren
Bravo.
Deze mensen mogen trots op hunzelf zijn.
Moeten zeker nóg eens N-VA stemmen.
Of Vlaams Belang.
Er is immers geen verschil meer tussen die twee.
Feitelijk nooit geweest.
En er is nog genoeg plek op Brussel Noord.
Als De Lijn het zat is gaan ‘ie maar op het Rogierplein staan.
Plek zat.

een week later

Zaterdagavond, een week later.
Michel dreigt op zijn bekkie te vallen.
Akkefietje met de N-VA over het VeeEnMieGraaSiePakt.

‘Een asielcrisis van eigen makelij’ kopt De Standaard zaterdag nog.
September 2015: 6.830 asielzoekers, ‘we laten niemand op straat slapen’.
Oktober 2018: 2.750 asielzoekers, ‘kom morgen maar terug’.
Nog niet eens de helft verdomme.
Allebei Francken.
Jawel diezelfde Francken.
In 2015 -hoogtij dagen van de asielcrisis- laat ‘ie geen enkele asielzoeker aan zijn of haar lot over.
In 2018 stuurt ‘ie elke éénenvijftiger genadeloos terug naar Brussel Noord.
Ergens tussen 2015 en 2018 heeft de man een tikkie gehad van het één of ander.
Vanwaar anders die ommezwaai?

Zaterdagavond, Michel houdt vol.
Zondag staat Francken op straat.
Ik hoop dat Michel hem een slaapzak meegeeft.

Terug naar de week daarvoor.
De AaaBee.
Tamino heeft gedaan.
Ik heb ervan genoten, die gast gaat het nog ver schoppen.
En de toffe dame in het voorprogramma -Tristan- moet u ook in de gaten houden.
Haar stem raakt, ze gaat u pakken, vroeg of laat.
Check Spotify!

Eenmaal buiten denk ik terug aan de namiddag en die families op het Noordstation.
Die weeral in de open lucht moeten maffen.
Omdat dit land ze wél binnen laat maar liever niet fatsoenlijk opvangt.

Ik loop terug naar mijn hotel.
Beschaamd.

Maggie…
Make Belgium Human Again!