Okee.
We zitten nu in week tweeënzestig van LokDaun.
Ho, watte, wacht!
U fronst uw arme, arme wenkbrauwen, ik zie dat direct.
U denkt dat ik compleet van de zotte ben.
U heeft gelijk.
Het is pas week éénenzestig, ik weet dat ook wel.
Maar…, eerlijk…?
Het voelt als week tweeënzestig, geef toe.

Duurt lang hè, zo’n LokDaun.
We hebben het écht zitten.
Bah.
Pure Sjitterij.

En haren!
Lange, lange, vre-se-lijk lange haren teisteren mijn smoelwerk.

En Merel is mijn Rock Werchter van TweeDuizendTwintig.

Na vier weken LokDaun zie ik eruit als KetWiezelTweePuntNul.
‘Veel verschil met PreeKooRooNaa maakt het niet’.
Natuurlijk beste lezer, ik wéét uw gedacht, maar ik ben u effe vóór, dank u!
Man, man, man, mijn kapper zijn ontsmette handjes moeten toch zo langzamerhand ongenadig jeuken om al die verwaarloosde, groezelige en naar muffe huiskamers meurende LokDaunKapsels weer te mogen fatsoeneren!

anne frank

Ze is én heet Merel.
En doet het elke ochtend en elke avond.
Een show waar zelfs de beste muzikanten ter wereld nog een puntje aan kunnen zuigen.
Merel.
Ze doet me denken aan Anne Frank.
Anne houdt zich in een tijd van KrieSus vast aan een boom.
Een paardenkastanje wordt haar symbool, haar verbinding met buiten.
Vijfenzeventig jaar na Anne Frank houdt Merel zich ook vast aan een boom.
En ik hou me op mijn beurt vast aan Merel.
Wees gerust, mét toestemming van mijn vrouw.
Merel fluit, onschuldig en eerlijk.
Merel is mijn Wekker.
Merel is mijn Link met het Leven daarbuiten.
En Merel is mijn Rock Werchter van TweeDuizendTwintig.
Zonder weide, zonder main stage.
Maar mét muziek.

virusboys

Het zijn de VirusBoys.
Die hebben het voor elkaar.
Ma jong, stel dat ik zo’n zestig jaar geleden niet in Rotterdam geboren wordt maar -ik zeg maar iets- in Leuven.
Dan word ik geen sommelier.
Ja maar nee, niemand in Leuven doet zoiets achterlijks.
In Leuven ga je naar de KaaUuuEl en specialiseer je je in onsmakelijk en enge voorwerpen.
In Leuven word je VirusBoy
Of Woman.
En vele jaren later, meer bepaald in TweeDuizendTwintig, heb je België aan je voeten.

Eindelijk, eindelijk, eindelijk geen enkele politicus meer die ook nog maar iets in de pap te brokkelen heeft.
In slechts een paar dagen tijd is elke staatkundige buiten spel gezet.
De VirusBoys bepalen wat er gebeurt.

Streel uw wenkbrauwen zo af en toe eens.

Als geslagen hondjes liggen premier -en een zwaar geïrriteerde NetNietPremier, ministers, staatssecretarissen, zich zichzelf wijs vindende snotneuzen uit oppositiebankjes, partijbonzen en andere soorten van min of meer bestuurders zwaar hijgend en overvloedig zwetend aan de voeten van de VirusBoys, smekend en bedelend om goed nieuws.
De VirusBoys.
Ik ben spontaan verliefd geworden op die mannen.
Zij, ja zij bepalen wat wij, ja wij, nu wel en niet mogen doen.
VirusBoys is het nieuwe woord voor ‘regering’.
By the way, op wie heeft u gestemd in mei vorig jaar?
Ah, die?
Ja sorry, die heeft écht niks meer te vertellen helaas.

Uw wenkbrauwen hebben het zwaar, ik weet het.
De mijne ook, ze hebben het écht niet beter dan de uwe.
Wat moet u anders als u een stukje larie als dit leest?
Juist, fronseu!

strelen

Maar wacht nog even voordat u afhaakt.
Ik geef u nog een oprecht advies mee.
Streel uw wenkbrauwen zo af en toe eens.
Zachtjes uiteraard.
En -vanzelfsprekend- met een gedesinfecteerd vingertje.
Sexy, niet?
Uw wenkbrauwtjes zullen dit ten zeerste appreciëren.
De VirusBoys waarschijnlijk niet, maar allé, u moet ze ook niet álles vertellen.
Ik zal even doen alsof ik in Rotterdam geboren ben, speciaal voor u.
De haartjes kunnen misschien iets van kleur verschieten door al de hooggradige alcoholen in die KooRooNaaKillendeSjellekes, maar dat valt niemand op.
Anderhalve meter heeft zo zijn voordelen.
BlijfInUwKot ook.

Op naar week tweeënzestig.
Wij -dat zijn u én ik samen- gaan nog effe volhouden.
Voor Anne en voor Merel.
En vooral -niet onbelangrijk- voor onszelf.

End