Hoe omschrijft u dat knagende, knarsende, knauwende, knabbelende geluid als iemand direct naast u chips, popcorn, burrito’s of bjuugels zit te schransen?

Vooral als dat iemand zo’n sjippie in zijn of haar smoeltje propt en dat gefrituurde gevalletje al tussen die al dan niet plastieke kiezen begint te malen nog voordat dat bekkie helemaal toe is?

Jaa, jaa…
U (her)ként dat geluid, ik weet het zeker!

En dat luchtje dat dan vrijkomt!
Op het moment suprême -nét als dat ranzige bouquet onder uw neusvleugels arriveert- is het al direct niet helemaal duidelijk of die geur uit die halfopen snavel van uw buur of uit dat net-met-ongelofelijk-veel-kabaal-opengetrokken zakkie Leejs komt.
Maar het stinkt, hoe dan ook.

Ik ga met enige regelmaat naar de cinema -bioscoop voor mijn lezers van boven de rivieren.
Da’s zo’n zaal met een groot wit doek tegen de muur geramd en van die pluche stoelen waarop je nog tijdens de kommersjals van lokale bakkers en sexshops en treelers van films die misschien ooit eens worden uitgebracht een zweetreet genereert die compleet in de fik staat tegen de tijd dat de hoofdfilm met dolby-surround-geluid begint.
Het is altijd heet in de bios.

Niet om aan te horen.



kloenie

Zo’n cinema…
Daar verbleekt uw breedbeeld flatscreen toch bij.
Kijk datzelfde filmpje van gisteren in de bios thuis nóg eens -NetFliks ofzo- en tien tegen één dat Sjors Kloenie er uit ziet als mijn persoontje en na een nachtje doorzakken -dagelijkse kost- én klinkt als mijn persoontje na een nachtje doorzakken -óók dagelijkse kost.
Niet om aan te zien.
Niet om aan te horen.
Uw home cinema setje of soundbar gaat u daarbij écht niet helpen.
De cinema wél.
Mij toch.
Ik kijk immers nooit TeeVee, weet nog altijd niet hoe dat kreng werkt.

Ik kom aan bij mijn favoriete cinema.
Mijn cinema is geen Pathé met een directie die zich met ziels gemak voor een paar miljoen laat afzetten.
Nee, daar waar ik ga is mini-mini-mini.
Een SieneMaatje zeg maar.

SieneMaatje is in Koersel.
Voor mijn vrienden uit vroeger tijden -Koersel ligt in Belgisch Limburg.
Tis maar klein dat Koersel.
Maar hé, Koersel heeft wél een SieneMaatje.
Een échte, met alles erop en eraan.
Uitgebaat door een koppel dat van film leeft en -vooral- houdt, letterlijk en figuurlijk.
Alleen daarom al kom ik er zo graag.
SieneMaatje is niet zomaar filmpje staren, SieneMaatje is een beleving.
Effe Queen loeren is het plan vanavond.

blauwbekken

De buitendeur van het SieneMaatje is nogal ingewikkeld. Denk ik. Die kan namelijk open én dicht. Maar je moet uiteraard van enig niveau zijn om te weten wat ‘open’ en wat ‘toe’ is.
Twee dames voor mij blijken niet de slimste te zijn. Want geef toe, als je buiten tegen deur staat te douwen die naar buiten open gaat, nu ja, dan gebeurt er vrij weinig. Wel, het kan ook zijn dat de deuren van het SieneMaatje naar binnen open gaan, ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee.
Feit is dat die twee moekes die dekselse deur niet open krijgen.
En daardoor staan ik en mijn meisje te blauwbekken van de kou.

Ik grijp in -beleefd, shit happens soms- en doe én hou een deur open.
Wel eerst voor mijn dame, dan pas voor die andere twee.
Ik voel die bui al hangen weet u.
Daar ís iets mee, met die twee.

‘Waar kunnen we zien wat er draait vanavond’ vraagt de ongetwijfeld slimste van de twee aan de uitbater.
Die gewoon zelf de kassa doet.
Ziet u dat de SeeEeeOooooo van Kinepolis of Pathé al doen?
Ik ken de man achter de kassa goed genoeg om weten dat ‘ie zich -net als ik, hij kent mij óók- lichtelijk stoort aan deze onnozele vraag.

girl

‘Fuck’ denk ik nog. ‘Het gaat niet waar zijn. Die twee gaan écht niet naar ‘Bohemian Rhapsody’, die gaan naar ‘Girl’, neeje, die moéten naar ‘Girl’. ‘Bohemian Rhapsody’ is ten strengste verboden mensen die bij God niet weten wat met een deur te doen.’.

DeurMieppen willen óók naar Farrokh Bulsara’s lifestory.

Geen kwaad woord over ‘Girl’ by the way.
‘Girl’ is een rolprent die u gezien moet hebben.
Een meestercomplot tussen een regisseur en zijn acteurs en actrices.
En van Belgische makelij.
TrumpyWood kan -preuts als ze is- hier een voorbeeld aan nemen.

Oh-My-God…
Het gaat wél waar zijn.
Die twee DeurMieppen willen óók naar Farrokh Bulsara’s lifestory.
En gaan naast ons zitten.
Precies! Náást ons!
En beginnen te klappen.
En stoppen niet met klappen.
Niet tijdens de commercials.
Niet tijdens de trailers.
Niet tijdens de hoofdfilm.
In een goeie twee uur worden ik en mijn lief volledig op de hoogte gebracht van wat er zich in Heusden-Zolder afspeelt.
Want de madammekes weten daar alles van, zo wordt duidelijk.
Man, man, man, da’s een toch een vettige, smeuïge, hondssmerige bedoeling daar in Zolder en Heusden.
Iedereen heeft seks met iedereen, het is één complete orgie daar.
Toch, als we de heilig-in-zichzelf-gelovende-Lays-frettende dames mogen geloven.

magnifico-oow

Op het doek probeert Freddy Mercury -inmiddels van naam veranderd- wanhopig onze aandacht te trekken.
‘Scaramouche, Scaramouche, will you do the Fandango?
Thunderbolt and lightning,
Very, very frightening me.
(Galileo) HeusdenZolder,
(Galileo) HeusdenZolder,
Galileo Figaro,
Magnifico-oow-oow-oow-woow.
No, no, no, no, no!
Oh, mama mia, mama mia,
HeusdenZolder let me go.’

Ik ben erachter.
Ik zei toch ‘daar ís iets mee, met die twee’?
HeuZo één heeft een oogje op HeuZo twee.
Heus, na tweeëneenhalf uur hitsig gezwam weet ik het zeker.
Ze hebben nog een lange nacht voor de boeg.

Het is een mooi verhaal, dat relaas van Queen en haar extravagante zanger.
Soms strookt de film niet helemaal met de werkelijkheid, maar soit…
De muziek maakt alles goed.

End