Afgelopen zaterdag mijn eerste concertje van TweeDuizendTwintig meegepakt.
NeeNee, niet dat van ‘TwintigTwintig’.
Stop maar met dat gelul.
Zo’n twee weken geleden zei u ook niet ‘TwintigNegentien’.

U zei heel braaf én zoals het hoort ‘TweeDuizendNegentien’.
Dát gaan we in dit nieuwe jaar ook zo doen, afgesproken?

Concertje.
Het Depot in Leuven.
Heerlijk zaaltje, klein maar fijn.

Om kwart voor negen schrik ik me wel effe de pleuris, ik ben eerlijk nu.
Amai, dat snoezige kind van toen is bloody lelijk geworden zeg!

kaalgeschoren koppie

NegentienNegentig.
Kunt u haar smoeltje nog voor de geest halen?
‘Nothing Compares 2 U’.
Nummerke van Prince.
Maar die kan er dan effe niks mee.
Prince is in die tijd ook niet heilig.
Sinéad Marie Bernadette O’Connor kan er wél iets mee.
Haar stem en haar lieflijk kaalgeschoren koppie doen de hele wereld steigeren.
Mij inclusief.

TweeDuizendTwintig.
Ze is geschoren, nog altijd.

Ze is fucking tam ook, toch in vergelijking met NegentienNegentig.

Van boven hé, van onder moet ik écht niks weten.
Mét een paar verlopen tattoos op haar lijfje die (on)gewild boven haar bommakleedje uitsteken.
En een buikje.
U kent dat wel.
Eerst komt Belly.
En een kwartiertje later komt de rest.
Ze is fucking tam ook, toch in vergelijking met NegentienNegentig.
Charmant tam zelfs, geen onvertogen woord over wie of wat dan ook.
Terwijl ze maar drie jaar jonger is dan ik.
Wereld van verschil hè, zij en ik.

dokter

‘I went to the doctor and guess what he told me?
Guess what he told me?
He said girl you better try to have fun
No matter what you do…’

Komaan joh!
Die moet niet naar de dokter, rot op.
Ik zou niet weten waarom.
Die dokters hebben haar alleen maar dikke shit gebracht.
Sinéad O’Conner overleeft.
En ze doet dat goe, heel goe.
Respect!

End