Allé dan.
VerlofDagNul.
Ik heb om vier uur dees middag voor de laatste keer uitgeklokt.
Toch voor twee weken.

Ik speer naar huis.
Als vanouds.
Ik geef de hond de beste FastKnuffel ooit.
Als vanouds.
Ik ontdoe mezelf in DrieTiendeSeconde van WeLoveFood.
I love WeLoveFood.
Maar nu effe niet.
Als vanouds.

Ik hijs mij in een jeans die al drie weken klaar ligt.
Ik steek mijn smoelborstel in mijn achterzak.
Oei, de’r zit nog wat tandpasta van vorig jaar aan, is dat erg?

Ik trek een spintje naar Brussels Airport.
Ja, ik heb haast, Boedapest trekt aan mijn oortjes.

Ah nee, wacht.
Ik heb er één thuis die wakker is.
‘Dit is TweeDuizendTwintig schattie!’

Vier uur na Vier uur zit ik nog altijd in WeLoveFood.
Thuis, aan de keukentafel.
Ze zit best lekker.
En ze mag pas morgen in de was.
Ik heb toch tijd zat.